vorm- en kleurkwaliteiten in de kunst
een fenomenologisch onderzoek naar het gebruik van vorm en kleur
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
 
     
 
 
 
 
                                  
 
               Gijsbert van der Zeeuw, paragnost
 
In zijn boek "Helderziendheid in ruimte en tijd" schrijft Van der Zeeuw over verleden, heden en toekomst. In een aantal concrete voorbeelden uit zijn praktijk beschrijft hij hoe gebeurtenissen via de zintuigen voorstellingen worden, om vervolgens als begrippen, als "afgedane begrippen" in het onderbewustzijn, in het geheugen van een mens terecht te komen.
 
Bewust beleefde gebeurtenissen, die in het geheugen zijn opgeslagen, zijn via associaties in het heden, in het bewuste denken omhoog te brengen. Dat kan ook met onbewuste beleefde gebeurtenissen, bijv. vóór het derde levensjaar.
 
Een helderziende, een psychometrist, kan een bewustzijnsverbinding maken met een mens, en krijgt daarmee een verbinding met het geheugen van die mens, met zijn onderbewustzijn, met zijn verleden. Het bewustzijn van een mens kun je je voorstellen als een fijnstoffelijk iets, zoiets als een magnetisch veld. Bij een verbinding gaan de twee velden, van de paragnost en zijn client, in elkaar over.
 
Een helderziende kan ook een bewustzijnsverbinding tot stand brengen via een inductor (een voorwerp, bijv. een ring) naar iemand in het verleden, die dus niet meer leeft. De helderziende maakt dan geen verbinding met het geheugen van die mens, maar met diens verleden. En dit laatste maakt duidelijk dat "diens verleden" ergens is opgeslagen, nog steeds leesbaar, opvraagbaar.
 
De belangrijkste conclusie die Van der Zeeuw hieruit trekt is, dat de herinneringen niet zijn gebonden aan een bepaald orgaan, dat zich moet bevinden in het lichaam van een levend mens, maar dat gebeurtenissen zich afdrukken buiten de mens, in een "materie" dat eeuwenlang zichzelf blijft. Alle gebeurtenissen, beelden en gevoelstoestanden die door een bewustzijn zijn ondergaan, drukken zich af in een "etherisch dubbel" en zijn oproepbaar, opnieuw zichtbaar te maken.
 
Ging het voorafgaande  over het verleden, Gijsbert van der Zeeuw heeft ook een voorstelling van de toekomst. Hij legt dat heel helder uit.
 
Het verleden, heden en toekomst is één ononderbroken reeks van gebeurtenissen. De mens staat in het midden, het heden. Hij is het "raakpunt" van deze loop van gebeurtenissen, waarvan de beelden elkaar opvolgen als ineen film.
Het "etherisch dubbel" van een mens is onderdeel van een allesomvattende ethersfeer, met daarin de afgedrukte gebeurtenissen uit het verleden, en de beelden, die nog moeten plaatsvinden, in de toekomst.
Het maakt duidelijk dat alle gebeurtenissen reeds van te voren als "geestelijk idee" bestaan, voor ons geprojecteerd liggen in de ethersfeer. Bij het "er langs lopen" in de tijd zullen we de vorm van dit geestelijke idee in de stof realiseren. Het is niet "een toevallige samenloop van omstandigheden", maar een "uitgedachte samenkomst van omstandigheden".
 
Van der Zeeuw gaat uitvoerig en gedetailleerd in op dit verschijnsel. Hij kan putten uit een rijke ervaring in zijn praktijk als paragnost.
Ik zal dat op deze plaats niet verder uit de doeken doen, daarvoor kan men beter zijn boeken lezen. (zie hieronder)
 
Één ding wil ik ik hier nog wel noemen, en dat is het gegeven van "de vrije wil". Van der Zeeuw beschrijft dat heel beeldend.
Een mens heeft een vaste tijdsbaan, met knooppunten die vastliggen, die dus zullen gebeuren buiten de vrije wil om. De manier waarop een mens deze knooppunten zal bereiken ligt geheel aan de mens zelf.
De mens heeft "hoofd-tijdsbanen" en "zij-tijdsbanen". Bij elk knooppunt heeft de mens de vrije wil om hoofd- of zij-tijdsbanen te bewandelennaar een volgend knooppunt.
Het doel blijft de hoofd-tijdsbaan met zijn uiteindelijke bestemming.
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
In wat Gijsbert van der Zeeuw zegt over "tijdsbanen", zien wij een overeenkomst met ons tijdbegrip, waarin we de ontwikkeling van een mens parallel zien lopen aan opeenvolgende planeetaspekten (= vormkrachten) in de prenatale ontwikkeling, gevolgd door aspekten in de geboortehoroskoop, en daarop volgend de progressies en de transits als tijdsfactoren in het heden en in de toekomst. 
 
Deze elementen zijn gezamenlijk van invloed op een levensloop. De doorlopende reeks van planeetaspekten laat zich zowel naar het verleden als naar de toekomst lezen. De mens vormt daarin het zgn. "raakpunt".
We hebben daarvoor drie voorbeelden onder elkaar gezet.

 - Zon conjunct Mars conjunct Uranus
 - Picasso en Braque
 - Picasso en Lehmbruck

 
Zon conjunct Mars conjunct Uranus
 
We zien hieronder als voorbeeld een conjunctie tussen de Zon, Mars en Uranus, op 12 augustus 1876, met daarin opgenomen een 4tal mensen: een schrijver, een beeldhouwer, een komponist en een schilder.
 
 
                                          
 
 
We zien een viertal tijdsbanen, waarvan het eerste gedeelte (in het grijs) de prenatale ontwikkeling aangeeft, met (in het blauw) de geboortedatum, daaropvolgend (in het zwart) de progressieve ontwikkeling.
De vier tijdsbanen staan geplaatst op de datum 12 augustus 1876, het tijdstip van de conjunctie tussen de Zon, Mars en Uranus. Bij de eerste vindt dat plaats in de tijd na de geboorte in de progressieve ontwikkeling, bij de andere drie vindt het plaats in de prenatale ontwikkeling. De overeenkomstige leeftijd staat erbij. We vinden op die leeftijden de volgende bijzonderheden:
 
Aart van der Leeuw, schrijver
   geboren: 23 juni 1876
   progressief: Zon/Mars/Uranus op 12 augustus 1876 = 50 jaar = 1926
   schrijft in dat jaar "Ik en mijn speelman"
   Het verhaal gaat over een jong Frans edelman, voorbestemd om te
   trouwen met een jonkvrouwe, Mathilde d'Almonde.
   De hoofdfiguur, Claude de Lingendres, maakt zich los van traditie,
   afkomst, en sociale verplichtingen, en vindt uiteindelijk de echte,
   ware liefde. Het verhaal kent een verrassend slot.
 
   geboren: 21 september 1876
   prenataal: Zon/Mars/Uranus op 12 augustus 1876 = 60 jaar = 1936
   maakt het beeld "Montserrat" naar aanleiding van de Spaanse burger-
   oorlog. Het stelt een vrouw voor, een boerin, met op haar arm een kind
   als een soort schild, en in haar rechterhand een sikkel. Het hoofd is
   opgeheven, en ze doet een stap naar voren, strijdbaar als ze is.
   Het beeld is uitgevoerd in ijzer, gedreven en gelast.
 
Manuel de Falla, komponist
   geboren: 23 november 1876
   prenataal: Zon/Mars/Uranus op 12 augustus 1876 = 44 jaar = 1920
   De Falla maakt in deze periode zijn beste werken, waaronder het
   bekende werk "El sombrero de tres picos", een ballet.
   (wordt uitgewerkt op www.astropeople.punt.nl )
 
   geboren: 26 januari 1877
   prenataal: Zon/Mars/Uranus op 12 augustus 1876 = 27 jaar = 1904
   maakt zijn expressieve schilderijen, die op de tentoonstelling worden
   gekenmerkt als "fauvistisch".
 
In al deze voorbeelden gaat het om expressieve kunstvorm. Het is een
goede illustratie van de conjunctie tussen Zon, Mars en Uranus.
Naast deze 4 voorbeelden zijn er nog meer te noemen die deze samen-
stand hebben in datzelfde jaar.  Een ervan willen we u niet onthouden.
 
Edgar Cayce, helderziende
   geboren: 18 maart 1877
   prenataal: Zon/Mars/Uranus op 12 augustus 1876 = 14 jaar = 1904
   wordt zich voor het eerst bewust van zijn helderziende vermogens.
   (wordt uitgewerkt op www.astropeople.punt.nl )
 
Dit bovenstaand voorbeeld hebben we meer uitgebreid beschreven in de Zon-Mars-Uranus cyclus
 
 
Pablo Picasso en Georges Braque 
 
Een duidelijke overeenkomst vinden we ook bij Picasso en Georges Braque, en wel in de meest letterlijke zin, omdat zij elkaar tegenkwamen op het moment dat in beide "tijdsbanen" gelijke data voorkwamen. We maken  dat duidelijk in onderstaande figuur.
 
 
           
 
 
Het is het jaartal 1907 dat in beide "tijdsbanen" optreedt als zij elkaar voor het eerst ontmoetten. Het is een begin van een intensieve samenwerking in de ontwikkeling van het Kubisme.
Bij Picasso is dat in zijn progressieve aspekten en voor Braque komt deze datum voor in zijn prenatale ontwikkeling.
Rechts staan een aantal planeetaspekten. De prenatale ontwikkeling van Braque begint later dan de vele planeetaspekten die in de prenatale ontwikkeling van Picasso zo belangrijk zijn geweest. De aspekten met Uranus, waarmee Picasso zijn Guernica maakte, vinden ook plaats bij Braque, alleen heel vroeg in zijn jeugd. Ik kan me daarbij voorstellen dat ze voor Braque belangrijk zijn geweest in het kiezen van zijn toekomstig beroep. Braque kwam uit een arbeidersmilieu, zijn vader was huisschilder. Met een Zon conjunct Uranus en een Venus conjunct Uranus is het voorstelbaar dat Braque heeft gekozen voor kunstschilder. Braque schilderde in de jaren vóór het kubisme in een stijl welke op dat moment gangbaar was, het fauvisme.
In 1908 hebben Picasso én Braque beiden een Zonsverduistering, welk aspekt altijd grote veranderingen laat zien. Ik noem het vaak een 'existentiële verandering', bij Picasso en Braque kun je misschien spreken van een 'fundametele verandering' van schilderen. Het kubisme is de eerste stijl, na het impressionisme en fauvisme, waarin de voorstelling én de achtergrond gelijkwaardig zijn, waarmee de voorstelling verdwijnt in een spel van vormen en kleuren, en de weg naar abstraktie open ligt. 
 
Dit verschijnsel van het samenlopen van twee verschillende tijdsbanen hebben we vele keren bij leerlingen kunnen vaststellen, die tijdens hun schooltijd en ook vaak nog daarna met elkaar optrokken als dikke vrienden/vriendinnen.
 
 
Pablo Picasso en Wilhelm Lehmbruck
 
We kunnen dit gegeven ook konkreet maken met een voorbeeld waarbij Pablo Picasso en Wilhelm Lehmbruck dezelfde planeetaspekten hebben. We zien ook hier dat Picasso en Lehmbruck gebruik maken van dezelfde "tijdsbaan", met dezelfde conjunctie tussen Jupiter en Saturnus, met overeenkomstige uitdrukkingsmogelijkheden in beider kunstvormen, schilderkunst en beeldhouwkunst.
Bij Wilhelm Lehmbruck zien we deze conjunctie als een ingaand aspekt, in de progressieve aspekten. 
Bij Picasso vindt deze conjunctie plaats in zijn prenatale ontwikkeling, wat samenvalt met de blauwe en roze periode in zijn werk.
Onderstaande figuur laat deze overeenkomst in "tijdsbanen" zien.
Daaropvolgend laten we enkele overeenkomsten in het werk van beide kunstenaars zien.
 
 
                                             
 
 
                                                  
                                          Pablo Picasso     De oude gitarist         1903    Pablo Picasso         Strijkster                 1904
 
                                                        
                                                    Wilhelm Lehmbruck                      Zittende figuur                            1917
 
 
 
                 
             Picasso                          Moeder en kind                    1905       Wilhelm Lehmbruck               Moeder en kind                        1907
 
We zien in het werk van beide kunstenaars dezelfde gestalten, met dezelfde lange, dunne armen, en het hoofd naar beneden gebogen.
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------
Boeken van Gijsbert van der Zeeuw:
 
Helderziendheid in ruimte en tijd             Uitgeverij Ankh-Hermes
Helder weten                                             Uitgeverij Ankh-Hermes
Wonderen en wetten                                 Uitgeverij Ankh-Hermes
 
 


Lees meer...
Lijst met albums
Beeldhouwers

Stijlen, vormen en materialen

Schilders

Stijlen, vormen en kleuren, materialen

Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl